Geboorteverhaal Jona

Een mooi geschenk

 

Sinds de geboorte van onze twee zonen heb ik veel respect gekregen voor vrouwen. Niet dat ik dat ervoor niet had natuurlijk, maar het is toch anders. Je beseft dingen vaak beter door het zelf eens van dichtbij mee te maken. Blijkbaar kan het serieus pijn doen.  En dan bedoel ik niet alleen de pijn bij het bevallen, maar ook de typische pre- en postnatale kwaaltjes: misselijkheid, constipatie, blaasontsteking, slapeloosheid, pijnlijke stuwing, borstontsteking en wat nog allemaal. Ik zag hoe mijn vrouw afzag en toch probeerde de humor erin te houden. Bewonderenswaardig wat je al niet over hebt uit liefde voor je kind.

Maar wat kunnen wij, mannen, hieraan doen? Buiten de last verlichten niet veel. Dat is de pijn van de machteloosheid die veel toekomstige vaders ervaren en die hen vaak bezorgd maakt.

Toen mijn vrouw voorstelde om thuis te bevallen, was ik daar dan ook niet meteen erg happig op. Het idee was nieuw voor mij en je weet niet of je het allemaal wel kan vertrouwen. Je voelt als man al zo'n gebrek aan controle, en dat ‘speciaal bevallen’ maakt het precies nog erger. Maar nadat mijn vrouw me haar beweegredenen uitlegde, was ik akkoord. Ik wenste het haar immers wel toe het op haar manier te doen.

Onze eerste zoon, Lukas, besliste er anders over. Hij kwam al op 34 weken en uiteraard moest hij dan in het ziekenhuis geboren worden wegens te veel risico. Meermaals vroegen we om onze wensen te overlopen, maar er was nooit tijd.  Er werd ons wel koffie aangeboden, maar voor de rest was het er een ongezellige boel en bevallen leek er wel bandwerk. De vroedvrouwen hadden we nog nooit gezien, ze kenden onze noden en verwachtingen niet en hoewel ze wel hun best deden, voelde het helemaal niet vertrouwd. Heel het gebeuren is vooral resultaatgericht: de baby moet eruit en dan is de job gedaan. De door ons gekende gynaecoloog zagen we maar een minuutje na de bevalling, om ons proficiat te wensen. Achteraf snapte ik waarom: ze stuurde een gepeperde rekening. Hoe meer ik die bevalling liet bezinken, hoe kwader ik werd. De sfeer was erg gespannen, want we kregen een prematuurtje en hoewel hij 50 cm mat, al 2,660 kg woog en een prima apgar-score had, was het alsof hij aan een levensgevaarlijke ziekte leed. Er was ingeknipt zonder overleg terwijl alles heel vlot ging, er werd geen tijd gelaten om de navelstreng te laten uitkloppen en ons al zwak vroeg kindje van een extra bloedreserve te voorzien - ze keken ons vragend aan alsof ze niet wisten waarom dat zo belangrijk was - en als ik niet specifiek had gevraagd om onze zoon die eerste minuten nog wat bij de mama te laten liggen, hadden ze hem volgens mij metéén na de bevalling al meegenomen, ook al ademde hij zelfstandig en was hij op temperatuur. Ze hebben nu eenmaal een strak schema te volgen. Dat schema liet ons echter ook uren wachten op een kolf, terwijl ons zoontje koemelk kreeg (zonder onze toestemming; we zijn beiden allergisch en intolerant). De borstvoeding ging moeizaam en de lactatiedeskundige had een drukke ronde, zodat we haar maar een keer tien minuutjes zagen. Een geluk dat er enkele jonge, kundige vroedvrouwen op de neonatale afdeling te hulp schoten!

Als kersverse ouder stond ik er toen weinig bij stil, want je leeft op de adrenaline en van uur tot uur, neemt het zoals het komt en je hebt de tijd noch de energie om er even bij stil te staan. Maar een aantal weken en maanden na die bewuste eerste bevalling, bleven we met een wrange nasmaak zitten.

Wat een wereld van verschil maakte de geboorte van onze tweede zoon, Jona!

We spraken tijdens de zwangerschap regelmatig af met Patty en Johanne van Bolle Buik, die er ons steeds aan herinnerden dat we hen altijd konden bellen met bijkomende vragen of als we nood hadden aan geruststelling . We voelden de spanning stijgen toen mijn vrouw – voor het eerst – 34 weken zwangerschap passeerde. Maar alles ging goed. We zagen de vroedvrouwen naar het einde van de zwangerschap toe steeds vaker. Toen mijn vrouw op het punt stond te bevallen, deze keer op een normale termijn, had ik dan ook het gevoel dat er een vriendin binnenkwam om ons te helpen. We moesten onze verwachtingen niet meer uitspreken, want dat hadden we al lang op voorhand gedaan. Het maakte de vroedvrouw dan ook niet uit in welke houding ze de bevalling moest doen: de voorkeur en noden van de moeder waren het belangrijkste. Ze stelde ons steeds op ons gemak en gaf verrassende tips. Zo is onze ‘sterrenkijker’ tijdens de weeën alsnog in een juiste positie gedraaid, dankzij de houdingen aangeraden door vroedvrouw Johanne. Ze dacht er zelfs aan om het licht op voorhand te dimmen voor mama en baby (die felle TL-lampen in het ziekenhuis herinnerden we ons nog!) en de navelstreng laten uitkloppen was voor haar een evidentie. Na de bevalling gaf ze ons zoveel tijd als we wilden met de baby en ze vroeg altijd of het oké was voor ze iets deed. Baby wegen, scheur naaien, mama wassen, helpen met aanleggen, baby aankleden, ... voor alles kon ruim de tijd genomen worden. Heerlijk, als je als ouder zo wordt gerespecteerd en niet als een onwetend kind aan de kant wordt gezet.

Daarenboven voelde ik me erg op mijn gemak, want ik was... thuis. Ik kon voor, tijdens en na de bevalling naar m’n eigen keuken gaan om eten of drinken te halen, ik kon naar mijn eigen toilet en in mijn eigen zetel wat (proberen) ontspannen. Ook mijn vrouw kon al mailend haar gedachten nog wat verzetten, toen de weeën maar niet op gang kwamen. (De weeën kwamen pas écht vlot op gang toen ze besloot om op onze slaapkamer de sokkenlade te gaan sorteren.) En na de bevalling ben je meteen in je eigen huis, weet je alles staan, hoef je niet alles te vragen.

In de dagen na de bevalling kwam de vroedvrouw elke dag langs, als dat nodig was zelfs nog om middernacht om een kolf te brengen. Onze zoon werd gewogen, kreeg een hielprik, werd geholpen toen hij niet meteen wilde drinken en we stonden steeds in contact per sms.

Toen na een lange kraamweek het laatste bezoek van vroedvrouw Johanne ten einde liep, namen we afscheid en eerlijk waar, we zouden haar missen. Niet omdat we zo onzeker waren zonder haar hulp,  maar uit dankbaarheid om haar persoonlijke betrokkenheid.

Voor haar was dit alles niet louter een job, maar een heuse roeping en haar passie.

Wie als vader twijfelt of hij een thuisbevalling wel ziet zitten: zoek informatie, lees ervaringsverhalen, stel al je vragen, ... Want het is wat mij betreft het mooiste eerste geschenk dat je als (toekomstige) vader aan je vrouw en kind kan geven.

Joomla Templates by Joomla51.com